Buurman wat doet u nu?

Annalena Baerbock, Armin Laschet, Markus Söder, Nancy Pelosi, Elizabeth Warren en Alexandria Ocasio-Cortez. De kans dat u als Nederlandse lezer weleens van de laatste drie gehoord hebt is waarschijnlijk een stuk groter dan bij de eerste drie het geval is.  Dat is tegelijk even verklaarbaar als ook uiterst verbazingwekkend. De laatste drie zijn namelijk Amerikaanse politici: Pelosi is de voorzitter van het huis van afgevaardigden, Elizabeth Warren is senator en was presidentskandidaat en Ocasio-Cortez staat voor veel mensen symbool voor de nieuwe generatie binnen de Democratische partij. De reden dat wij deze mensen kennen is niet zozeer de invloed die zij als politici echt op ons dagelijks leven hebben, dat is namelijk voor alle drie (bijna) niet het geval. Deze politici hebben hun bekendheid te danken aan het feit dat dat zij net als de hele Amerikaanse politiek niet alleen in de internationale maar ook in de Nederlandse media erg veel aandacht krijgen.

Waar Amerikaanse politiek veel media-aandacht krijgt maar relatief weinig invloed op ons Nederlanders heeft (zeker als het gaat om binnenlandse aangelegen zowel het wapendebat en discussies rondom het zorgstelsel) is voor de Duitse politiek het tegenovergestelde waar. Duitsland is met kop en schouders onze belangrijkste handelspartner en verreweg het machtigste land van de EU. De Duitse bondskanselier heeft een enorme invloed op wie de voorzitter van de Europese commissie wordt en daarmee op de lijn van het EU beleid. Ook is het in Brussel praktisch gezien onmogelijk een invloedrijke beslissing door te voeren zonder de goedkeuring van de Duitse bondskanselier, een positie die sinds 2005 in handen is van Angela Merkel, maar aan dat tijdperk komt na de verkiezingen van aanstaande september een einde.

Terug naar de eerste drie namen uit dit stuk. Allereerst Armin Laschet en Markus Söder beide heren waren afgelopen week ook hier wel in het nieuws maar de kans dat de gemiddelde Nederlander daarvoor weleens van ze had gehoord is toch vrij klein. Beide heren haalden deze week het nieuws omdat ze samen de strijd aangingen om het lijsttrekkerschap van de Christendemocratische CDU/CSU-coalitie. Normaal gesproken is de interne machtsstrijd bij de christendemocraten een relatief saaie aangelegenheid zo niet dit keer. Tot een paar maanden geleden stonden de Christendemocraten zo hoog in de peilingen dat het bijna een zekerheid leek dat wie de Merkel op zou volgen als leider van de CDU/CSU-coalitie tevens haar opvolger in het Kanzleramt zou worden. Dat begon te kantelen toen in januari Armin Laschet as partijvoorzitter van het CDU werd gekozen. De partijvoorzitter heeft eerste keus voor het lijsttrekkerschap maar hoeft het niet te accepteren. De premier van Noordrijn-Westfalen was weliswaar populair bij de partijtop maar ligt bij de kiezers een stuk minder lekker in de wedstrijd. De verkiezing van Laschet luidde het begin in van duik in de peilingen voor zijn moederpartij, het CDU. In de weken daarna kwam de partij verder onder vuur te liggen door een impopulair coronabeleid en meerdere corruptieschandalen. Toen in maart het CDU hard verloor in de deelstaatverkiezingen Baden-Württemberg en Rheinland-Pfalz was voor de immens populaire CSU-leider en minister president van Beieren Markus Söder de maat vol. Hij begon zijn eigen campagne voor het lijsttrekkerschap van de christendemocratische coalitie. Dit Leidde tot een strijd die deze week in het voordeel van Laschet eindigde. Een strijd die in Nederland maar amper werd gevolgd ondanks de grote verschillen tussen de twee. Söder was voor minder Europa en een streng migratiebeleid en had voor de Christendemocraten een grote stap naar rechts en stuk conservatiever beleid betekend. Met de keuze voor Laschet daarentegen heeft het CDU gekozen voor een voortzetting van de bestaande koers. Armin Laschet is extreem pro-Europa maar stelt zich zwak op in richting van Rusland en China.

De impopulariteit van Laschet, de harde leiderschapsstrijd en de andere problemen die het CDU de afgelopen maanden hebben geteisterd hebben er voor gezorgd dat ook de Groenen ,die met de bekendmaking van Annalena Baerbock als hun lijsttrekker, het CDU uit electoraal belang er toe dwong om de zelfde dag eindelijk hun definitieve keuze te maken, het in de peilingen marginaal beter doen dan het CDU/CSU. Winst voor Baerbock zal een zeer linkse en progressieve pro-Europa coalitie betekenen, eentje die Europa versneld zal willen laten vergroenen en veel vluchtelingen zal willen opnemen. Wat nu dus al zeker lijkt is dat Duitsland ook de komende jaren door een pro-Europa kanselier geleid zal worden, iets wat wij Nederlanders of wij dit nu positief of negatief vinden zeker gaan merken.

De Duitse politiek was de afgelopen maanden spannender dan het in lange tijd geweest is en dat zal zeker tot de verkiezingen of zelfs de beëdiging van een nieuwe regering in Berlijn zo blijven. Laten we deze kans aangrijpen om meer aandacht aan onze oosterburen te gaan besteden en laten we deze aandacht alsjeblieft ook na de verkiezing vast houden. Zodat de belangrijke beslissingen die echt impact op ons leven hebben ook in tijden van saaie politiek in bondsdag niet onopgemerkt zullen blijven. Het volgen van Amerikaanse politiek is een leuke geopolitieke hobby maar het volgen van Duitse politiek is bittere noodzaak. Voor Europa en voor Nederland!

Hidde Smid

Redacteur De Jonge Liberaal 2021