Niet Brains maar Trains

Stipt zevenenveertig minuten over acht kwam het kolossale vervoersmiddel op me af. Op het Zwolse perron roept een man met snor en een jas gesponsord door de NS herhaaldelijk om dat alléén de voorste wagons richting Groningen gaan. Als een Afghaanse herder die zijn vee naar een veilige plek leidt, zo volgt de menigte de uitbundige gebarentaal van de conducteur. Daar stond ik dan met mijn Kiosk-cappuccino en vers afgebakken kaasbroodje, geduldig wachtend op mijn beurt om de gearriveerde trein in te stappen. Terwijl de deuren opengaan en de passagiers uitstappen, zie ik een vrouw van volslank formaat pogen zich[…]

Lees verder