Mafklapper van de maand: Thierry Baudet

Nu Rupert, onze zelfbenoemde columnist en liberaal in ruste, niet langer ambieert om zich bij de FvD aan te sluiten, heb ik het groene licht om deze Mafklapper van de Maand te schrijven. De heer Thierry Henri Philippe Baudet is er onlangs achter gekomen dat het parlementaire stelsel niet langer voor hem werkt. Andere partijen weigeren om met hem samen te werken en zelfs binnen zijn eigen partij vinden sommige ‘‘lafaards’’ hem te extreem. Het is dan ook niet verrassend dat hij dit stelsel, dat hij intellectueel sowieso al was ontgroeid, dan ook maar volledig achter zich laat. Thierry’s nieuwe[…]

Lees verder

Israël verliest de PR-oxyoorlog

Nu het Israël-Palestina conflict voor de zoveelste keer aangewakkerd en inmiddels weer bedaard is, kunnen we eens kritisch kijken naar de internationale reactie op deze verschrikkelijke ‘aan en uit oorlog’ die nu al sinds de jaren 40 woedt. We zagen hoe links Nederland uit de slof schoot op het moment dat Mark Rutte tweette dat Israël binnen de grenzen van het internationaal recht en proportionaliteit zichzelf mag verdedigen. Nou nou Mark, wat een controversiële uitspraak zeg, zo controversieel zelfs dat de politieke partij BIJ1 claimde dat de demissionair minister-president zich achter etnische zuivering en apartheid schaarde. Eén ding is duidelijk,[…]

Lees verder

Joost mag het weten!

De lezers van dit bleke ballenblaadje kennen mij als man van de naakte waarheid. Dus laat ik er niet omheen draaien, na mijn schandelijke royement uit het ledenbestand der VVD, waar ik verder niet over zal uitwijden, was politieke toenadering tot de door mij tot dan bewonderde ir. Wybren Ridley van Haga evenmin erg succesvol. Waar ik voorshands rekende op een spontaan oplaaiende patriottisch-intellectuele bromance (dat komt van die hoofdredactionele vetvlek van jullie), was kil onbegrip mijn deel. En toen al na vijf minuten het predicaat ‘politiek opportunisme’ viel, in directe relatie tot schrijver dezes, heb ik dat omhoog gevallen[…]

Lees verder

Europe day. Een mooi moment voor verbetering. 

Het is maar goed dat we Europa hebben. Tegen mondiale problemen begin je als klein landje niets. Daarom hebben we Europa om een vuist te maken tegen financiële crises, klimaatverandering, big tech en migratie. Het is dan jammer als het politieke proces hapert en stottert juist daar waar de belangrijkste regels worden gemaakt. Drie radicale voorstellen voor de Europese politiek: De voorzitter, de baas en de partijen.  Eerst de voorzitter. In een normale democratie is het voor stemmers duidelijk hoe hun stem bijdraagt aan wie welke rol krijgt. Soms gaat dat direct, soms indirect. Het proces verandert in ieder geval[…]

Lees verder

De keizer heeft geen kleren aan

Jammer dat de meest fervente voorvechters van openheid in het landsbestuur, daar zelf de slechtste voorbeelden van zijn. Waar dat gebrek aan zelfreflectie uit voortkomt is de vraag. Feit is dat uitgerekend de luidruchtigste opponenten van de oude politiek – SP, PVV en Denk – deze verderfelijke politiek binnen de eigen gelederen hebben geïnternaliseerd. Zoals de waard is… Wat deze musketiers van de openheid niet schijnen te begrijpen is dat bestuurscultuur meer is dan het politieke handelen van huidige coalitieleden. Cultuur – check de definitie – gaat over de lange lijn van gedeelde zeden en gewoonten. Het leidt geen twijfel[…]

Lees verder

Sleepy Joe’s wake up call!

De verwachtingen lagen laag. Als we de oppositie moesten geloven, was Joe Biden seniel, een radicale socialist, een marionet van de gevestigde orde en een zacht ei. En zelfs binnen de democratische fanbase waren er zorgen over Sleepy Joe’s geestelijke weerbaarheid.  Los van het feit dat het bijzonder is dat iemand tegelijkertijd radicaal socialist, meegaande marionet én zacht ei kan zijn, lijkt Biden zijn criticasters vooralsnog genadeloos in de hoek te zetten. Sleepy Joe mag dan niet ‘s werelds meest spannende man zijn, maar het is verfrissend om  iemand in het Witte Huis te zien wiens beleid en handelen niet[…]

Lees verder

De Nederlandse politiek moet anders, opener en moderner. Een perfecte klus voor Mark Rutte

De overheid bestuurt ons leven, maar wij zitten steeds meer als bange burgers achterin de bus, stelt Jesse Jacobs, student American Studies aan de RUG. Mark Rutte is volgens hem dé persoon om het roer om te gooien. Zo’n natte zondagmiddag die ook zonder lockdown vroeg om huiselijke zelfisolatie. Lekker onderuitgezakt liet de afstandsbediening me aanschuiven bij Toine Huys’ Buitenhof waar vier gasten langs geheel eigen lijnen pleitten voor bestuurlijke verandering. Neoliberale afbraak Gewezen Rabo-topman en CDA-nestor Herman Wijffels deed dit naar aanleiding van Ollongrens bedrijfsongeval, politiebaas Henk van Essen in een reactie op de boze burgerprotesten. Schrijver Lale Gül sprak over[…]

Lees verder

Genderinclusiviteitseffectrapportage

Ik weet het niet met al die duiders die tot diep in de nacht over elkaar buitelden in zelfgenoegzame analyses. Na duider drie begint de jeuk, om bij duider dertien te ontaarden in acute aanvallen van panische ergernis. Dus waarom nog een duiding op De Jonge Liberaal? Nou, omdat we De Jonge Liberaal zijn, denk ik dan maar. En omdat wij als Jonge Liberalen in deze uitslag reden mogen zien voor een feestelijke borrel, al weten wij die reden ook zonder succes wel te formuleren. Maar, het liberalisme heeft dus wel gewonnen, zoveel is duidelijk. VVD, D66 en zelfs vrolijke[…]

Lees verder

221 Volt

Deze verkiezingen doet een partij mee die niet bij elkaar gehouden wordt door een hoop frames en ideologische dogma’s. De partij heet Volt, op het eerste oog een D66-kloon, maar nadere inspectie leert dat de nieuwkomer een positie inneemt die D66 heeft laten vrijvallen. Een positie die wordt gekenschetst door een combinatie van centrumpolitiek en eigenwijze visie. Zo is Volt voor de vergroening van de energiesector, maar niet tegen kernenergie. Voor het verduurzamen van de veehouderij, maar dan op maat en niet over de hele linie de veestapel halveren. Ook verzet Volt zich tegen de anti-Europese sentimenten die vanuit de[…]

Lees verder

De liberale paradox van de sterke staat

Waar Mark Rutte, liberaal lijsttrekker en in de vrije tijd demissionair minister-president, vroeger luidruchtig de draak stak met de overheid als hoeder van ons collectieve geluk, zien wij in het huidige VVD-verkiezingsprogramma een opvallende revival van de sterke staat. Hard nodig, zegt het programma Klaas Dijkhof na, om de rafelranden van het kapitalisme af te hechten. Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar ik word nogal eens aangesproken op deze ogenschijnlijke breuk met het liberale erfgoed. Ten onrechte, lijkt mij. Dat corona ons richting Keynes manoeuvreert, waardoor Rutte-3 met steeds zwaardere zandzakken belastinggeld onze economie probeert te stutten, is[…]

Lees verder