Rutte’s Ode an die Freude

Toen Ludwig van Beethoven zich voor zijn Negende Symfonie liet inspireren door het ‘Ode an der Freude’, waarin Friedrich von Schiller de broederliefde aller volkeren bezong, kon hij niet vermoeden, dat zijn compositie het anderhalve eeuw later tot Europees volkslied zou schoppen. En nog minder dat weer een halve eeuw verder de Europese verbroedering onder aanvoering van externe (Boris Johnson) en interne (Viktor Orban) slopers al weer ernstige betonrot vertoont.

Maar minstens zo opmerkelijk is dat onze polderdelta na jaren van (uiterlijke) Euroscepsis aan een Europese renaissance lijkt begonnen, al had Baudet bij diens renaissance ongetwijfeld een iets ander beeld. Ik moet zeggen dat het mij niet direct was opgevallen, maar nu ik het coalitieakkoord wat beter op me laat inwerken, hoor ik steeds meer de klaroenen van het ‘Alle Menschen werden Brüder’. Eén van de vele onderhandelingssuccessen van Kaag? Wie weet, maar onmiskenbaar is in dit coalitieakkoord heel wat meer Europese warmte voelbaar dan in de drie akkoorden hiervoor.

Zo is er het pleidooi om het Europees parlement meer body te geven, maar ook een voorzichtige opening naar een Europese Veiligheidsraad. Begrijpelijk misschien, qua armpje drukken met Putin, Xi, Zuckerberg en andere virussen. Maar toch, meer macht naar Brussel en een Europese Veiligheidsraad, Rutte kreeg er jarenlang de creeps van.

Maar minstens zo significant, de aantredende coalitie heeft het nagelharde ‘Njet’ tegen verruiming van het stabiliteitspact – in veler ogen het verplaatsen van harde Noordelijke Euro’s naar Tzaziki-zachte Zuidelijke – verruild voor een “constructieve houding jegens modernisering” van het pact. Daar staan Gerrit Zalm (Griekenland corruptieland), Jeroen Dijsselbloem (Schnapps und Frauen) en Wopke Hoekstra (geen Neuro’s naar Zuidelijke afvoerputjes) toch even bedremmeld bij te kijken, denk je dan. Is het puur pragmatisme, omdat onder Scholz een nog warmere Eurowind waait, en wij maar beter mee kunnen waaien met die stevige Oostenwind? Is het slimme Siegrid die haar huid peperduur heeft verkocht en alle kroonjuwelen van de Democraten 66 heeft binnen gehengeld (behalve dan de gekozen burgemeester, waar ze zelf ook weinig voor zal voelen)? Of is het de bovenmaatse klimaatopgave, waar Nederlandse CO2-dingetjes nou niet echt het mondiale verschil maken? Ik weet het niet.

Maar mijn voorzichtige voorspelling in de aanloop naar ons nieuwe kabinet is dat Nederland nadrukkelijk beweegt van Europakritisch naar Europaknuffelig. Mark kan het pianistisch ongetwijfeld soepel begeleiden:

Freude, schöner Götterfunken,
Tochter aus Elysium!
Wir betreten feuertrunken,
Himmlische, Dein Heiligtum.

Deine Zauber binden wieder,
Was die Mode streng geteilt,
Alle Menschen werden Brüder,
Wo Dein sanfter Flügel weilt.

Baudet, Wilders, Van Haga, Van Riel en Eerdmans slijpen de messen!

 

Jesse Jacobs

Hoofdredacteur De Jonge Liberaal 2021