Oude journalistiek

Onder de strijdlustige kop ‘Laten ons niet langer uit elkaar spelen’, meldt Nu.nl zojuist dat PvdA en GroenLinks een flinke stap verder gaan in de bestaande samenwerking. Mijn interesse is uiteraard direct gewekt. En zonder nou van de exegese te zijn (er is om minder oorlog uitgebroken), leek enige close-reading van het berichtje mij gepast. Lezen jullie even mee?

‘In een Progressief Oppositieakkoord hebben de partijen vijftien doelen voor 2030 geformuleerd waarop zij het kabinetsbeleid zullen toetsen.’ Einde citaat. En einde regeeraspiraties van Lilianne Ploumen, want kennelijk wordt er tot 2030 oppositie gevoerd. Het vertrouwen in Rutte-4 (en 5) blijkt huizenhoog ter linkerzijde. Dat zal de geplaagde premier goed doen.

‘Het oppositieakkoord is niet vrijblijvend’, mijmert het verliefde setje. Want, lispelt Lilianne (violen zwellen aan), ‘wij zijn het over zo ontzettend veel dingen eens in de politiek’ (harp en hout haken in). Als dat geen echte liefde is, vier linkerhanden op één buik. Jammer dat de electorale broekriem inmiddels zo is aangehaald, dat van een buikje nauwelijks nog sprake is.

Maar dat wordt nu allemaal anders. ‘Je speelt ons niet meer uit elkaar’, dreigt Klaver (pauken roffelen). Je onderhandelt met ons beide, of je doet het niet’ (pauken naar fortissimo). Om zichzelf te overtreffen met ‘de partijen hebben zich in het verleden te vaak uit elkaar laten spelen. De ene keer deed de PvdA zaken met het kabinet, de andere keer deden wij dat.’ (pauken komen struikelend tot stilstand). Partijen die zelfstandig besloten of ze zaken deden over regeringsdeelname, het moet niet gekker worden. Zal wel dat de kiezers het niet slikten.

Klaver en Ploumen blijken zich bewust van hun gezamenlijke machtspositie in de Eerste Kamer. Daar heeft het nieuw elan-kabinet van Rutte het linkse liefdespaar straks nog hard nodig. ‘Maar dan zullen ze hem nog even flink de voet (sorry, de voeten) dwars zetten. Waarmee ze en passant de senaat degraderen tot een partijpolitieke klapmachine van deze bipartisane vrijage. Staatsrechtelijk een bedenkelijk staaltje machtspolitiek. Maar we zijn er nog niet want het verliefde stel kraait in koor: ‘Andere partijen mogen ook aansluiten, waaronder maatschappelijke organisaties en vakbonden.’

Ja, die wel. Maar de SP niet, want die had eerder een amoureus menuet met Klaver en Ploumen al eens voortijdig verlaten, door zomaar een eigen koers te kiezen, de gekkies. En oh ja, Kaag mag zeker niet meedoen, dreigt Ploumen (vibrato van de afgewezen operetteminnares). Want, en ik citeer: ‘D66 onderhandelt over de doorstart van het kabinet kabinet-Rutte III’… Tja, dan houdt alles op natuurlijk. Kaag dreigt zo maar regeringsverantwoordelijkheid te nemen, in een kabinet waar het nieuwe paar ook zo graag onder de dekens was geschoven. Maar ja, alleen samen dan toch hè en dat vond Wopke een onfris idee. En dus ging die vrijage niet door.

Want het kan niet hard genoeg gezegd, voortaan doen ze het echt alleen nog samen. Zelfs de fractievergaderingen, glunderde het stel zojuist op het NOS Journaal, vanuit het zomerhuisje van Lilianne (met enkel glas en een fornuis op aardgas). Echt alles doen ze samen, de lieverds.

Dan maar fuseren dus? Nee zeg. Waar die journalist dat nou weer op baseerde, daar begreep het prille paar niets van. Ouwe journalistiek, zag je ze denken.

 

Jesse Jacobs

Hoofdredacteur De Jonge Liberaal