Functie elders voor bestuurlijk zwaargewicht

Ongetwijfeld hebben jullie, hondstrouwe lezertjes van dit jongliberale misverstand, mijn erudiete bijdragen gemist de afgelopen maanden. Ik leg het uit.

Nadat ik openlijk kond deed van mijn oprechte bewondering voor Rita ‘recht-door-zee’ Verdonk, nam ik jullie In de mij kenmerkende transparantie mee in mijn poging tot politieke anschluss bij het Forum van de heer Baudet. Die mijn geloofsbrieven hautain terzijde schoof met een onwerkelijke arrogantie, waar zijn Boreale Neverland al nadrukkelijk in doorschemerde. Onverdroten gelovend in de nieuwe openheid deed ik in dit onlijn ongeinblad daarna verslag van mijn politieke proposities aan het toen kersvers afgescheiden Kamerlid Van Haga, die mijn onzelfzuchtige diensten niet eens wilde aanhoren, de proleet.

Na deze wat stroeve stappen in mijn toch impressionante maatschappelijk-wetenschappelijke loopbaan besloot ik mijn klinkende doopceel voor te leggen aan de heer Eerdmans van JA21, wier kersverse programma mij op het lijf geschreven leek. Maar de nieuwrechtse natte wind, die trots vertelt René Froger te prefereren boven Johan-Sebastiaan Bach, gaf aan dat zijn elitekorpsje in spe geen trek heeft in afgelikte boterhammen van Baudet en Van Haga, alsof die vergelijking niet rechtstreeks JoostAnnabel21 betreft. Kennelijk had hij mijn bespiegelingen in De Jonge Liberaal gevolgd, hetgeen al genoeg zegt over ‘s mans leeghoofdigheid. Zie hier de dank voor mijn openheid. Dus toen die hoofdredactionele nageboorte van jullie mij toewierp dat ik wellicht op te veel politieke paarden wed, was ik even helemaal klaar met De Jonge Garnaal.

Maar goed, tijden veranderen. En toen ik gisteren onze demissionaire hopman zag kwetteren over zijn geheel vernieuwde Rutte-4, waarvoor hij aanstonds energieke en talentvolle ministers gaat zoeken, begreep ik dat hij op zoek was naar mij. Al zal hij daar zelf geen actief besef van hebben. Hij wil ook nog eens heel veel staatssecretarissen begreep ik, maar dat past dan weer minder bij mijn statuur, dus die eer laat ik aan bestuurlijke juniors als Robbie Jetten. Hoe dan ook, ik begreep terstond dat ik de Rutteradar mijn kant op moest zien te draaien. En aangezien onze eeuwige jeune premier geregeld incheckt op de annalen der jonge liberalen, stap ik manmoedig over mijn hiervoor geuite weerzin heen en geef publieke ruimte aan mijn beschikbaarheid voor het landsbestuur.

Heel even bedacht ik mijn land het best te dienen vanuit Algemene Zaken, maar mijn diep ontwikkelde politieke instincten geven mij in dat de heer Rutte zelve daar wel eens voor zou kunnen opteren. Dus kwam ik, gelet op mijn juridisch-historische educatie, vanzelf uit bij Justitie en Veiligheid, een ministerie dat mij zal passen als een duffelse jas. En al scoor ik dan wat minder langs de lat van gender (man), kleur (witte man), leeftijd (witte oude man), wokeness (binaire witte oude man) en sexueel profiel (nogal heterosexuele binaire witte oude man), daarmee pas ik nog steeds keurig in het profiel Grapperhaus. Dus die inclusiviteitsbalans moet dan maar rechtgetrokken met een leuke post voor Rob Jetten, op Cultuur of zo.

Maar, waarmee ik ontegenzeglijk de volle punten scoor (bull’s eye zeggen zij in mijn stamcafé), is het gewenste nieuwe elan van de bestuurlijke vernieuwing. Want in lang werkzaam leven in between jobs, heb ik mij succesvol op afstand weten te houden van elk bestuurlijke ons-kent-ons-achterkamertje. Sterker, ik ken aanwijsbaar helemaal niemand onder de Haagsche stolp. En wees eerlijk, waar vind je dat nog dezer dagen?

Mark, je hebt mijn nummer (dat heb ik op alle bomen rond het Torentje geniet). En anders bel je dat hoofdredactionele misverstand van dit schoolkrantje maar even.

 

Mr. drs. Rupert van Riel,
Liberaal in ruste