De ‘social justice’ cult

In 2013 werd George Zimmerman, die het jaar daarvoor de zwarte tiener Treyvon Martin neerschoot, vrijgesproken ineen geslaagd beroep op zelfverdediging. Zimmerman had zelf overigens bijgedragen aan zijn confrontatie met Martin, door op te treden als een soort burgerwacht toen hij Martin in de nacht door zijn wijk zag lopen. Het was echter Martin die de confrontatie tot iets gewelddadigs maakte, wat  de reden was dat de jury van mening was het een geval van zelfverdediging was, hetgeen tot vrijspraak leidde. Datzelfde jaar ontstond Black Lives Matter als  reactie op de vrijspraak van Zimmerman. De beweging was van mening dat het neerschieten van Martin racistisch van aard was én dat de vrijspraak getuigde van de racistische aard van het rechtssysteem. Geen geringe beschuldiging!

Waar ik het  over wil hebben, is de cultachtige mentaliteit van snel groeiende groepen mensen die zich tegen onze collectieve cultuur en instituties keren, zonder zich te verdiepen in de nuances en de feiten.

Feitenvrij activisme

Het primaire  punt van  Black Lives Matter (BLM)  is dat zwarte (Amerikaanse) burgers disproportioneel worden gedood door politiegeweld. De werkelijkheid is echter een andere! Statistisch gezien loop je als blanke Amerikaan meer risico om  doodgeschoten te worden door de politie dan wanneer je zwart zou zijn[1]. Oók wanneer we het percentage aanpassen voor het verschil in populatiegrootte[2].

Maar ook zonder de harde cijfers kan een dosis gezond verstand je tot een soortgelijke conclusie helpen. Het is een feit dat politieagenten zowel in Amerika als Europa geneigd zijn om zwarte burgers eerder staande te houden. Het idee echter dat ze dus ook eerder dodelijk geweld zullen inzetten  tegen zwarte burgers is volstrekt onlogisch. Elke agent snapt  de maatschappelijke verontwaardiging en implicaties van geweld tegen een zwarte burger. Elke vorm van geweld tegen een zwarte arrestant, wordt a priori als racistisch beoordeeld in de media en publieke opinie. Dat besef leidt  vanzelf tot extra terughoudendheid. Een studie door Loïs James van de American Association of Criminology, kwam tot eenzelfde conclusie, door incidenten van politiegeweld vanaf 1970  te bestuderen[3]. Het idee van  een epidemie van politiegeweld tegen zwarten in Amerika, is simpelweg een misvatting. Maar wel een misvatting die stelselmatig gevoed wordt door  BLM.

 

Micheal Brown

Een ander voorbeeld van  gebrek aan interesse in de waarheid bij BLM, is de dood van Micheal Brown in 2014, een treurig incident dat  beweging gaf aan rellen in Ferguson. Nadat bekend werd dat een blanke agent een zwarte tiener had doodgeschoten eisten demonstranten terecht meer informatie. Dit  kregen ze in de vorm van  86 doorwrochte pagina’s  die de confrontatie tussen  agent en zwarte tiener verhelderden aan de hand van onomstotelijk forensisch bewijs [4]. Hieruit bleek dat Micheal Brown zonder  spoor van twijfel een fysieke confrontatie met de agent Darren Wilson heeft geïnitieerd. En dat de locatie van de kogelwonden in Brown’s arm bewijzen dat hij onmogelijk zijn handen in de lucht kon hebben.

Al deze feiten waren natuurlijk niet het begin van relevant in de ogen van BLM. Die gebruikt Micheal Brown tot de dag van vandaag als symbool van  racistisch politiegeweld én van  etnisch profileren, ondanks het feit dat de tiener werd aangehouden vanwege het feit dat hij net een winkel had beroofd.

  

Mitch Henriquez

Demonstranten van Control Alt Delete of Black Lives Matter in Nederland,  wijzen ook graag naar incidenten rond de ongewapende Mitch Henriquez, die het leven liet tijdens een onfortuinlijke confrontatie met twee agenten, waarbij een nekklem, pepperspray en enkele vuistslagen werden ingezet. De demonstranten stellen dat voorwaardelijk voor de ene  en vrijspraak voor de andere politieagent veel te mild was. Wat we  niet horen is dat Henriquez vóór en tijdens de arrestatie bleef schreeuwen dat hij gewapend was en dat hij zich met grotee fysieke kracht verzette tegen de agenten. Het gerechtshof van Den Haag beoordeelde dan ook dat de houdgreep in zichzelf niet disproportioneel was aan, ongeacht de gevolgen daarvan[5]. Wanneer die houdgreep zich ontwikkelde tot een nekklem, is ook met de hulp van getuigen niet duidelijk geworden. Dat laatste vraagstuk is zeer relevant aangezien we aan de hand daarvan kunnen beoordelen of de klem proportioneel was aan de tegenstand die de agenten ondervonden.

Het is kortom te gemakkelijk om naderhand, los van de feiten,  te zeggen dat de agenten anders hadden moeten handelen. Hadden zij  moeten snappen dat Henriquez geen wapen had,  terwijl hij voortdurend naar zijn broekriem greep? Hadden zij  hem  gewoon door moeten laten lopen terwijl  hij verdacht werd van een straffeit? Ook dit incident was een betreurenswaardig Incident. Maar dat dit incident gevoed werd door  racisme, lijkt op basis van de feiten wel een buitengewoon gevaarlijke conclusie.

 

Our way or the highway

De cultkracht van BLM gedijt  bij  het achterrwege laten van feiten en bij gebrek aan nuance. In elke situatie dat een confrontatie met de politie leidt tot de dood van een burger die tot een minderheidsgroep behoort, weet BLM genoeg: wederom een bewijs van institutioneel racisme. Alle grondslagen  van ons rechtssysteem vliegen het raam uit zodra het slachtoffer van politie of anderszins zwart blijkt. BLM eist namens alle antiracisten dat de  agenten worden veroordeeld voor moord of tenminste doodslag. Zo niet dan bewijst de rechterlijke macht haar institutioneel racisme. Dit staat haaks op de presumptie van onschuld.

 

Politieke organisatie

Micheal Brown, Treyvon Martin, Mitch Henriquez, Cyntoia Brown… Het zijn enkele van de zaken die BLM ten onrechte  gebruikt  om volgers,  donaties en macht te werven. Supporters van BLM zullen hun critici doorgaans beschuldigen van tenminste gebrek aan empathie ten opzichte van slachtoffers van (politie)geweld, maar nemen zelf nooit de moeite om zich te verdiepen in de feiten. Sterker, van die feiten hebben ze alleen maar last.

BLM is niet gewoon een burgerrechtenbeweging met slogans, hashtags en oproepen tot bewustwording. BLM is een geoliede organisatie die zich inzet voor het leegtrekken van het nationaal politiebudget in de US, om dat geld vervolgens in te zetten in zwarte gemeenschappen[6]. In Minneapolis heeft BLM al getracht de burgermeester zover te krijgen om dit plan uit te voeren. Vooralsnog zonder succes. Er valt veel te verbeteren bij de Amerikaanse politie, maar dat bereik je niet door het budget voor training en loon nog armzaliger te maken.  Waarom zou een politieapparaat met minder training en minder middelen ineens beter functioneren? Echte oplossingen, zoals het aanpakken van politievakbonden die ontslag  van slechte agenten haast onmogelijk maken, hoor je niet van BLM.

Kortom, de beweging streeft niet naar verbetering van het democratisch of justitieel systeem, maar is er uitsluitend op gericht om de gehele westerse wereld als inherent racistisch neer te zetten. Leugens, halve waarheden en  simplificaties behoren tot de standaardinstrumenten. Dit laat overigens onverlet dat BLM met George Floyd en Ahmaud Arbery het gelijk wél aan hun zijde lijken te hebben. Zodra de rechter dit bevestigt, hoort ook dat volmondig gezegd te worden!

 

Beeldenstorm

Alhoewel BLM het niet verdient, geeft ook Nederland degenen die in naam van deze beweging opereren alle ruimte om op ondemocratische wijze hun visie er door te drukken. Een goed voorbeeld  is de hedendaagse beeldenstorm. Het blijft hierbij niet bij figuren die ook binnen hun eigen historische paradigma vrij immoreel waren, zoals onze eigen Jan Pieterszoon Coen. De criteria voor doelwitten zijn inmiddels  zo breed getrokken dat ook Piet Heijn, Winston Churchill en Abraham Lincoln er aan moeten geloven. Allemaal overduidelijke racisten…. Een mooi voorbeeld zijn de recente demonstraties in Bristol, waar  we zagen hoe de lokale gemeenteraad steun betuigde aan demonstranten die het beeld van Edward Colston omvertrokken om het vervolgens in de haven te dumpen.

De ‘home secretary’ van het Verenigd Koninkrijk , Priti Patel, probeerde nog tegendruk te geven door te zeggen dat deze daad de antiracismeprotesten ondermijnden. Maar dit impliceert dat deze demonstranten überhaupt een punt  hebben in een land waar sinds 2014 ‘maar’ 13 zwarte mensen zijn gestorven door  politie handelen[7]. Of vinden de BLM-supporters gewoon dat er in Engeland dingen kapot moeten om een Amerikaans probleem te bestrijden? Wie het weet mag het zeggen.

Ook de politie van Londen was te bang om in te grijpen toen de beelden van  Winston Churchill en Robert Peel hun respectloze behandeling kregen. Dus ook de beelden van de premier die Engeland leidde in de strijd tegen fascisme ,en de premier die met zijn richtlijnen de Britse politie tot een succesvolle institutie maakte. De mensen die in  naam van antiracisme deze beelden bekladden en beschadigen werden vrijwel niet aangepakt, maar een man die wat van de plaksels van het beeld afhaalde, werd direct door de politie aangehouden. Alhoewel beelden van  historische waarde door vandalen beklad werden, kwam er geen reactie tegen de daders vanuit de politie. En begrijpelijk, aangezien elk ingrijpen een gevaar oplevert voor eigen gezondheid, baan of imago.

 

Conclusie

Omdat BLM zichzelf heeft verklaard tot het omvattende label van ‘antiracisme’, zijn ze onaantastbaar geworden. BLM heeft een marketingstrategie opgebouwd waarmee elke criticus weggezet kan worden als racist, waardoor ze haast geen tegenstand krijgen. Het is zeer vergelijkbaar met Antifa, die stelt dat iedereen die de beweging niet steunt, daarmee de facto een fascist is. Een even simpele als effectieve aanpak om oppositie uit de weg te ruimen.  Europese politici durven de relschoppers niet te vertellen dat hun wereldvisie gewoon niet klopt en dat het slopen van publiek en privaat eigendom in géén omstandigheid rechtvaardiging kent. Het eindresultaat van deze beeldenstorm is voorspelbaar. Zodra het grotere publiek ziet dat de politie hun nationale monumenten niet zal beschermen, komen er tegenkrachten op gang en gaan ook hier mensen het heft  in eigen hand nemen. En ook hier zullen relschoppers met verve het voortouw nemen. Zo wordt een vermeende maatschappelijke controverse door stelselmatige, feitenvrije en ondemocratische cultvorming vanzelf werkelijkheid. Jammer!

 

Naschrift:

Mocht dat nog niet duidelijk zijn: als liberale mensenvriend ben ik verklaard tegenstander van élke vorm van achterstelling op grond van ras, gender, geloof of wat dan ook. Dat je met bepaalde achternamen een achterstand hebt bij sollicitaties bijvoorbeeld is mij een gruwel. En daar zit precies mijn weerstand tegen de doelredeneringen van dwingende bewegingen als BLM. Als straks blijkt dat ze het te vaak, met teveel marketingkracht en te grote beschuldigingen bij het verkeerde eind hadden, ligt het voor de hand dat de massale sympathie van vandaag zomaar weer omslaat naar de andere kant. De strijd tegen racisme verdient beter!

 

 

 

Jesse Jacobs

Hoofdredacteur De Jonge Liberaal 2020

 

[1] https://www.pnas.org/content/116/32/15877?fbclid=IwAR0QYlGkoDRmR7b91Kv9KE1pahqw-d2bJYg4A-5_QBafZ9SAfFMw5FuRvRI

[2] https://www.census.gov/quickfacts/fact/table/US/PST045219

[3] https://onlinelibrary.wiley.com/doi/full/10.1111/1745-9133.12187?casa_token=rTz3APnGc-QAAAAA%3Aao7XrId__hIhMba0bn4PVUhqsOSOUfiisUDaiFXacGRuOZqwRNRc57UrUPW3qgFPGfsIthNWz4LhMCU

[4] https://www.justice.gov/sites/default/files/opa/press-releases/attachments/2015/03/04/doj_report_on_shooting_of_michael_brown_1.pdf

[5] https://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHDHA:2019:1533

[6] https://blacklivesmatter.com/defundthepolice/

[7] https://www.policeconduct.gov.uk/sites/default/files/Documents/statistics/Time_Series_Tables_2018_19.pdf