De Iowa caucus

De primaire verkiezingen in Iowa leverden weliswaar geen vaststaande rangorde op, maar boden een goede gelegenheid om te zien welke kandidaten kansrijk zijn. Deze voorverkiezingen, de Iowa caucus,  zijn uitsluitend voor de leden van de partijen, en dus een kans om onder elkaar te pleiten voor de kandidaat van hun voorkeur. Welke kandidaten worden genomineerd en wie kunnen we afschrijven? We gaan de meest vooraanstaande spelers even bij langs. Het is van belang om te bedenken dat er vele storingen plaats vonden tijdens de caucus, hierdoor is slechts een gedeelte van de stemmen bij de democratische partij terechtgekomen. In februari heeft de Republican National Committee aangekondigd dat ze volledig achter president Trump staan, daar ligt dus geen strijd. Om deze reden  hebben meerdere staten hun Republikeinse voorverkiezingen al afgezegd. Daarom richt ik mij hier slechts op de kandidaten van de democraten.

Op papier lijkt Joe Biden de beste kaarten te hebben. Hij heeft connecties binnen de partij vanwege zijn tijd als staatssenator van Delaware en zijn loopbaan als vicepresident en goede vriend van Barack Obama. Tot nu toe toont hij echter weinig indrukwekkende momenten in de debatten, waarin hij zich vooral presenteert als kandidaat van de middenweg. Plannen als Bernie’s medicare for all vindt hij radicaal en oneerlijk tegenover de belastingbetaler en diegenen die tevreden zijn met hun huidige verzekering[1]. We zien hem in dergelijke discussies ook al gauw naar zijn sterkste wapen grijpen, zijn geschiedenis als vicepresident. Hij wil voortborduren op wat hij al gedaan heeft met Barack. Met Medicare, maar ook met de door hem geschreven Violence Against Women Act. In tijden van #MeToo, is het geen slecht idee is, om een beroep op dergelijk legislatief handelen, zodat je in elk geval niet meer zo makkelijk beschuldigd kan worden van seksisme. Alhoewel Biden weinig energie uitstraalt, waar zijn gezondheidsproblemen bepaald bij helpen, mogen zijn kansen niet onderschat worden. De Iowa caucus levert Biden slechts 15,4%  op, met 0 afgevaardigden. Maar vergis je niet, het belangrijkste aspect voor de nominatie bij de democraten, is de steun van de zwarte burgers in de zuidelijke staten. En die heeft Biden in overvloed [2].

Vervolgens de kandidaat die de partij het meest naar links heeft getrokken, Bernie Sanders. Hij trekt vele jongeren met stoere beloftes als Medicare for all, kwijtschelding van 1,6 triljoen studentenschuld, snel internet voor iedereen, 15 miljard aan zwarte hogescholen en 16 triljoen (!) over 15 jaar voor klimaatverandering. Geen wonder dat Sanders scoort onder jongeren, hij is het grootste gedeelte van zijn leven een onafhankelijke politicus geweest en altijd erg uitgesproken anti gevestigde orde. Natuurlijk is er op het moment weinig verschil tussen Warren en Sanders als het gaat om progressivisme, maar voor Sanders zit het mee dat hij altijd consistent is geweest. In 1989 al stond hij bekend als opponent van ongelijkheid en zelfbenoemde ‘democratisch socialist’[3]. Ook was hij fel tegenstander van Amerikaanse pogingen om regimes in het Midden-Oosten omver te werpen, een positie die later populair werd gemaakt door uitgerekend Trump. Deze standvastigheid maakt hem aantrekkelijker dan al die kandidaten die pas voor dergelijk beleid waren, toen het politiek populair was. Sanders eindigde op de tweede plekt, met 25,2% van de stemmen en de steun van 10 afgevaardigden.

Zo authentiek als Bernie Sanders is, zo niet-authentiek is Elizabeth Warren. Ze was om te beginnen tot 1996 lid van de Republikeinse partij. Inmiddels heeft ze de ideeën van Sanders aardig overgenomen, zo maakte ze bij de start van haar campagne, een welvaartsbelasting van 2% van elke dollar boven de 50 miljoen tot een van haar speerpunten. Deze ex-professor, liet gedurende haar carrière keer op keer blijken dat er geen claim of beschuldiging is die haar te ver gaat, zolang ze er baat bij denkt te hebben. Velen zullen haar natuurlijk al kennen als ‘Pocahontas’, die een minuscule hoeveelheid Indiaans bloed gebruikte om haar baan als professor te verkrijgen. Nog veel sluwer, was de beschuldiging dat ze ooit haar baan als docent verloor, vanwege haar zwangerschap, terwijl de notulen van de betreffende Raad van Onderwijs, laten zien dat ze die baan gewoon weer aangeboden kreeg[4]. Warren heeft dus al een gammele reputatie, maar ze overtrof zichzelf tijdens het laatste debat voor de Iowa caucus. Toen een  van haar campagnemedewerkers, lekte dat Bernie tijdens een gesprek met Warren gezegd zou hebben dat een vrouw geen president kan worden. Een wat ongeloofwaardige claim die Warren tijdens een debat nog eens bevestigde. Alles bij elkaar maakt dat Warren een kleine kans heeft om genomineerd te worden. In eerdere peilingen liep ze nog gelijk op met Sanders, na de Iowa caucus, heeft ze brons, met 18,4% van de stemmen en 287 afgevaardigden.

De grote verassing van Iowa kwam van de onverwachte winnaar, de niet heel opvallende burgemeester uit Indiana, Pete Buttigieg. Met een totaal van 26,8% van de stemmen en 10 afgevaardigden achter zich, veroverde hij de eerste plaats. Er zijn zeker factoren die Buttigieg voor de democraten aantrekkelijk maken: openlijk homoseksueel, voormalig soldaat en erg links op het gebied van zorg en wapenwetgeving.

Dat gezegd hebbende is er veel bezwaar tegen deze uitslagen. Vanwege de storingen die het stemmen voor vele burgers onmogelijk maakten, ging al gauw het gerucht dat deze primaries niet eerlijk verliepen.  De ontwerpers van de app die voor het stemmen gebruikt werd, bleken later ook voor een aanzienlijk gedeelte uit oude medewerkers van de Clinton campagne te bestaan. Het vermoeden dat er corruptie had plaatsgevonden, werd nog versterkt door de wat vroege overwinningsspeech van Buttigieg, toen nog geen 70% van de stemmen geteld waren. Buttigieg kwam in de peilingen zelden boven Warren en Biden uit, laat staan Sanders[5]. Diegenen die de verkiezingen zo nu en dan op Twitter volgen, zullen de hashtag; ‘Mayor Cheat’ gezien hebben, dit alles duidt erop dat het vertrouwen in de DNC (Democratic National Committee) gestaag daalt. Het mag gezegd: de grote winnaar van de primaire verkiezingen is president Trump. De democraten hebben bewezen niet eens hun verkiezingen te kunnen regelen. Daarnaast lijken ze nog steeds niet van plan om een outsider als Sanders te nomineren.

Vanuit liberale optiek is het moeilijk om Bernie Sanders te steunen, maar vanuit tactisch oogpunt, is hij de meest geschikte kandidaat om Trump te verslaan. Warren en Buttigieg voelen als fake en onbetrouwbaar, terwijl Biden een sleetse echo lijkt van zijn eigen verleden als vicepresident Trump is verkozen, omdat er behoefte was aan iemand die buiten de gevestigde orde om opereert, een kandidaat die het product is van die orde zal geen deuk slaan in het populistische pantser van Donald Trump.

 

 

[1] https://www.youtube.com/watch?v=pM9DKxrQrvI

[2] https://www.nytimes.com/interactive/2019/12/02/us/politics/2020-democratic-delegates.html

[3] https://www.youtube.com/watch?v=pU5RDwk2nFk

[4] https://freebeacon.com/politics/county-records-contradict-warrens-claim-she-was-fired-over-pregnancy/

[5] https://www.realclearpolitics.com/epolls/latest_polls/general_election/

 

Jesse Jacobs

Hoofredacteur Jonge liberaal 2020