Politieke Online-Advertenties beperken, is Democratie beperken

Afgelopen week heeft Jack Dorsey, de oprichter van Twitter, bekend gemaakt dat Twitter als eerste advertentieplatform politieke advertenties permanent gaat weren. Zijn gedachtegang is dat politieke invloed verdiend moet worden en niet gekocht. Deze actie werd wereldwijd door veel mensen enthousiast ontvangen. Direct hierna begon de druk op Google en Facebook toe te nemen, om dit voorbeeld te volgen en ook politieke advertenties volledig te weren van hun platformen. Bij politieke advertenties krijgen wij vaak het beeld van nep nieuws artikelen bedoeld om de tegenpartij zwart te maken en mensen te manipuleren. Het verspreiden van dit soort berichten is natuurlijk schadelijk voor onze democratie, maar wat Twitter nu doet is eigenlijk nog veel erger. Ik ben van mening dat het nieuwe beleid van Twitter een hele slechte zaak is voor de democratie en de vrijheid van meningsuiting.

Door middel van online advertenties is het mogelijk om voor relatief weinig geld, veel mensen te bereiken met je boodschap. Voor een paar euro per dag kan je duizenden mensen laten kijken naar een video van je kandidaat of een infographic van je partijprogramma. Terwijl bijvoorbeeld een lokale krantenadvertentie al snel honderden of zelfs duizenden euro’s kan kosten en een televisiespotje al helemaal onbetaalbaar is. Dit is met uitstek ideaal voor kleine en onbekende partijen die niet de middelen hebben om te betalen voor dure televisie- en/of radioreclames. In ons eigen land hebben bijvoorbeeld DENK en Forum voor Democratie door het slim gebruik van online media een plekje in de Tweede Kamer weten te bemachtigen.

Met andere woorden, door het opleggen van beperkingen op het gebruik van advertentiemiddelen door politieke partijen, verhoogt Twitter voor nieuwe politieke bewegingen de drempel om mee te kunnen doen aan het democratisch bestel. Zij stimuleren een situatie waarin wij teruggaan naar een tijd waarin alleen grote gevestigde partijen toegang hebben tot massamedia en het voor kleinere partijen haast onmogelijk is om hun boodschap te verkondigen. Daarom vind ik het ook erg jammer dat het platform dat in 2011 een van de grootste katalysatoren was voor de democratische revoluties in het Midden-Oosten, nu de democratie probeert in te perken.

Bovendien is de term “politieke advertenties” erg subjectief. Bijvoorbeeld een advertentie van een lokale natuurbelangenvereniging die mensen een video laat zien over de gevolgen van het natuurbeleid van de gemeente en oproept om een petitie te tekenen. Met deze advertentie wordt de mening geprikkeld van mensen en worden ze opgeroepen actie te ondernemen tegen de gemeentepolitiek. Toch is advertentie niet van een politieke partij. Is deze advertentie dan als politieke advertentie aan te merken? Ik denk dat er een groot grijs gebied gaat ontstaan in het goedkeuringsproces voor advertenties waarbij advertenties worden toegelaten of geweerd op basis van de willekeurige interpretatie van de regels voor politiek adverteren door een Twitter-medewerker.

Het was beter geweest als Twitter zou hebben geïnvesteerd in de ontwikkeling van algoritmes of de training van teams om politieke nep nieuws advertenties te herkennen en te weren i.p.v. politiek adverteren volledig te weren. Of ze hadden kunnen leren van hun collega Facebook. Facebook worstelt ook al jarenlang met het imago een platform te zijn dat wordt gebruikt voor politieke manipulatie. In respons hierop heeft Facebook een aantal stappen genomen om het lastiger te maken politieke manipulatie toe te passen zonder politieke advertenties volledig te weren.

Bij elke politieke advertentie is te zien welk bedrijf ervoor heeft betaald. Daarnaast is het mogelijk om van elke pagina te zien wat voor advertenties zij uitvoeren en bij politieke partijen staat er zelfs bij hoeveel geld er maandelijks wordt uitgegeven. Ten slotte experimenteert het bedrijf nu met toevoegen van links naar onafhankelijk fact checks bij elke politieke advertentie. Deze maatregelen zijn in mijn ogen een mooie compromis om aan de ene kant het mogelijk te maken voor iedereen zijn of haar politieke boodschap te delen en aan de andere kant ervoor te zorgen dat democratische transparantie en integriteit behouden blijft.

Samenvattend is het gewoon ondemocratisch en erg naïef om te proberen politieke online advertenties tegen te houden. Advertentieplatformen moeten politieke advertenties niet proberen te weren, maar hooguit alleen proberen te controleren.

 

Steven Braham

Secretaris JOVD Groningen 2019-2020