Snappen klimaatdrammers wel wat duurzaamheid is?

Duurzaamheid wordt nogal eens op tafel gegooid tijdens ieder debat van energie tot landbouw, zo ook bij het lijsttrekkersdebat voor het Europees Parlement, maar klaarblijkelijk hechtte niet elke gebruiker daar dezelfde betekenis aan. De Dikke van Dale, geeft maar liefst drie minidefinities: (1) ‘Lang durend’, (2) ‘Weinig aan slijtage’ en (3) ’Het milieu weinig belastend’. Alle drie weinig tegen in te brengen, lijkt mij.

Bij de aftrap van het debat maakte Bas Eickhout van GroenLinks een onderscheid tussen duurzame energie en kernenergie. Als we de Dikke van Dale volgen, dan zouden we een dergelijk onderscheid beslist niet kunnen maken. En aan Sophie in’t Veld van D66, die er kennelijk voor vreest dat wij volgende generaties opzadelen met enorme hoeveelheden kernafval, zou ik willen vragen of zij wel eens gehoord heeft van de nieuwe generaties thorium. Hebben de grootste klimaatdrammers van de Nederlandse politiek niet genoeg ambitie om hun eigen conservatieve definitie van duurzaamheid mee te laten groeien met de nieuwe wetenschappelijke inzichten?

De ‘groene’ visie op duurzaamheid uit zich naast een afkeer voor kernenergie ook in een warm pleidooi voor biologische landbouw en veeteelt. De nucleaire afkeer lijkt een resultaat van de angst zaaiende ‘frames’ van organisaties zoals Wise Nederland en Greenpeace,die de waarheid rondom kernrampen nogal eens willen verdraaien. De ‘liefdes-frame’ voor biologische landbouw en veeteelt leert ons zo mogelijk nog meer over de linkse definitie van duurzaamheid. Een omwenteling naar biologische landbouw zou zes keer meer grond vereisen dan we nu gebruiken1. De efficiëntie van de intensieve landbouw wat betreft water en meststoffen is er juist enorm op vooruitgegaan in de afgelopen jaren. Ook gentech valt niet onder de bijzondere definitie van duurzaamheid zoals die wordt gehanteerd door de linkse politiek en zelfs ons eigen provinciebestuur. Maar wat is duurzaamheid dan wel in de ogen van groene denkers?

Of het nu biologische agricultuur of kernenergie is, groene denkers delen een nostalgisch verlangen naar een tijd waar we in harmonie met de natuur leefden. We produceren net zoveel voedsel als we zelf nodig hebben en net zoveel energie als de elementen ons gunnen, hoe lieflijk is dat? Duurzaamheid staat voor de linkse intellectueel gelijk aan je onderwerpen aan de natuur, in plaats van deze naar je hand te zetten. Het is daarom ook niet raar dat kernenergie, gentech en intensieve landbouw slecht vallen bij het groene gedachtegoed. Deze zaken staan in schril contrast met het volgen van de natuur en wekken angstaanjagende beelden bij ons op van grote kernrampen, stapels radioactief afval en Frankensteingewassen. Een definitie van duurzaamheid die door elke serieuze wetenschapper inmiddels lachend terzijde wordt geschoven.

Gedachten van een Jonge Liberaal

Voetnoot:
1: volgens berekeningen van hoogleraar duurzaamheid Louise Fresco