Erdowie, Erdowo, Erdogan!

Het zal u niet zijn ontgaan dat de Turkse president Recep Tayyip Erdogan in de nacht van zaterdag 11 op zondag 12 maart een nieuw dieptepunt heeft bereikt in zijn strijd tegen de windmolens. Als een ware Don Quijote is hij vol op ramkoers met de Westerse wereld. Waar komt zijn woede vandaan en waarom reageert Erdogan als een boze kleuter?

‘Nazi-overblijfselen’

Erdogan had zijn vergelijking al snel klaar. De Nederlanders, met name de regering, waren ‘Nazi-overblijfselen en fascisten’. Niet alleen Mark Rutte en Ahmed Aboutaleb maar ook het Auschwitz Comité1 noemen de uitspraken absurd. Daarnaast is de uitspraak uitermate ‘respectloos richting de overlevenden van de Holocaust’. Verschillende Turkse burgers delen echter de mening van Erdogan en roepen op Twitter op tot de deportatie van Nederlandse atleten en hun aanhang.[2 Onder andere Wesley Sneijder en zijn vrouw Yolanthe en de familie van Persie worden gesommeerd om het land te verlaten. Dit terwijl de Turken eerder nog wegliepen met ‘tante Yo’, een koosnaampje die niet aan iedereen wordt verleend.

Opvallend genoeg sprak Erdogan begin 2016 nog zijn bewondering uit over de effectiviteit van presidentiële systemen.3 Als voorbeeld noemde hij het Duitsland van Hitler en het Rusland van Poetin. Hitler had zelf, in 1939, zijn bewondering geuit voor de effectiviteit waarmee Turkije de Armeense genocide wist te verdoezelen. De Armeense genocide blijft echter als een vervelende puist terugkomen in het gezicht van de Turken. Toen Duitsland vorig jaar officieel de genocide erkende eiste Erdogan zelfs bloedtesten van alle Turkse Bondsdagleden om zo te bepalen of zij ‘wel echt Turks waren’.4 Erdogan is er klaarblijkelijk van overtuigd dat Duitse volksvertegenwoordigers met een Turkse achtergrond eerst verklaring omtrent hun stemgedrag aan hem dienen af te leggen.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog probeerde de Turkse premier nog om zo neutraal mogelijk te blijven (iets wat hij volhield tot 18 juni 1941 toen er een niet-aanvalsverdrag werd ondertekend met Nazi-Duitsland). Pas eind oktober 1945 sloot Turkije zich aan bij de Verenigde Naties en vernietigde het niet-aanvalsverdrag. Nu mag dit alles natuurlijk niet worden toegerekend aan Erodgan, maar iets meer kennis over de geschiedenis van de eigen geschiedenis zou hem toch sieren.

‘Wilders’ honden’

Niet alleen Erdogan, maar ook zijn minister Cavusoglu is boos en laat dat via Twitter weten aan de wereld.5 Voor de mensen onder ons die geen Turks spreken heeft hij er zelf de vertaling aan toegevoegd. Wat Cavusoglu even lijkt te vergeten is dat meneer Wilders geen politie-commissaris, burgemeester of minister is en dus niets, maar dan ook niets te zeggen heeft over de inzet van politie. Om het allemaal nog iets meer op een ruzie in de zandbak te laten lijken heeft Cavusoglu Wilders’ Twitteraccount geblokkeerd.

Wie dacht dat er een kleuterleidster tussen beide zou komen zit fout. Cavusoglu vond Wilders niet meer leuk en rende terug naar Erdogan. Van regeringsleiders mag worden aangenomen dat zij over genoeg zelfbeheersing en rust beschikken om ook moeilijke situaties op te lossen. Rutte deed zijn uiterste best om kalm te blijven, tot het laatste moment heeft hij geprobeerd de onderhandelingen te redden. Na de dreigingen van Erdogan liep het gesprek helemaal vast, de gevolgen werden ‘s avonds duidelijk zichtbaar.

Het niveau van president Erdogan bleek uit zijn toespraak de volgende morgen. Na de regering uitgemaakt te hebben voor alles wat mooi en lelijk was eiste hij excuses. Krijgen we die niet, dan volgen er serieuze maatregelen. Het welbekende “ik houd mijn adem in tot ik mijn zin krijg”-argument leek niet aan te slaan bij Rutte, die op zijn beurt zelf om excuses vroeg.

De Nederlandse Erdogan?

Terwijl Erdogan en Wilders op het eerste oog niets met elkaar gemeen hebben vond Trouw het in 2013 tijd om vergelijkingen te trekken.6

Beiden regeren met ijzeren vuist over hun onderdanen. Wilders heerst als een keizer over de PVV en op neemt alle beslissingen zoals hij dat goed acht. Erdogan gaat meer dan een stapje verder. Wanneer je in Turkije probeert oppositie te voeren ben je je leven niet zeker. Tienduizenden çoup-plegers’ zitten nog steeds gevangen in Turkse gevangenissen, meer dan twintig radio- en televisiezenders zijn opgeheven en nog altijd is er geen duidelijkheid over wie er daadwerkelijk achter de coup zat. Volgens Europese inlichtingendiensten is de kans dat het Gülen is vrijwel nihil.7

Wilders trekt al jaren ten strijde tegen de politieke elite. Ondanks zijn jarenlange ervaring in de Kamer trekt hij fel van leer tegen politici, zowel rechts als links, die het niet met hem eens zijn. Ook Erdogan heeft sinds zijn aantreden de aanval geopend op iedereen die hem niet goed gezind is. Niet alleen homo’s en joden, ook linkse activisten moeten het ontgelden. Kort voor de coup-poging in Ankara smeedde Erdogan al plannen voor een zuivering in leger, overheid en onderwijs. In de nasleep van de coup vond Recep een uitstekende kans om zijn plannen door te zetten. De kritiek vanuit het Westen werd weggewuifd8, de critici weggezet als aanhangers van de rebellen. Erdogan bleek onontvankelijk voor iedere vorm van advies of commentaar.

Terug naar de zandbak

Het is nog te vroeg om de gevolgen te overzien van wat er zich heeft afgespeeld. Maar het is duidelijk dat Erdogan noch Rutte bereid zijn om eventuele fouten toe te geven. Maar, waar Rutte zijn waardigheid behoud en toe probeert te werken naar een constructieve oplossing blijft Erdogan boos. Onder het schrijven van dit artikel komen de push-meldingen nog steeds binnen, zojuist heeft een pro-Erdogan tv-zender Nederland beschuldigt opzettelijk aan te hebben gestuurd op de massamoorden in Srebrenica.9 Erdogan trekt alles uit de kast en laat, nogmaals, zijn ware gezicht zien.  Boos doen is makkelijk, maar wie boos zijn eigen zin wil doordrijven kan beter terecht in de zandbak dan op het internationale politieke speelveld.

image sources

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *