TRUMP: De republikeinse olifant in de Amerikaanse porseleinkast

Iets minder dan een half jaar geleden studeerde ik nog in de Verenigde Staten. Aan de State University of New York in Geneseo, kortweg SUNY Geneseo, in het hoge noorden van de staat New York. Een liberal arts college waar studenten een major volgen, afgewisseld met vakken uit verschillende disciplines ten behoeve van algemene vorming. De staat New York is een liberale staat. In de Amerikaanse volksmond beter bekend als een socialistische staat. Het is echter een vertekend beeld, gecreëerd door de stad New York; een liberale meltingpot vol met yuppen. In het noorden van de staat New York neigt men sterker naar de conservatieve Republikeinen, maar zoals zo vaak vormde Geneseo als Universiteit een liberaal lichtpuntje. De Bernie-stickers waren overal zichtbaar, af en toe een beetje Hillary en maar één Republikeinse olifant. Voornamelijk Trump en Carson werden bij elk TV-optreden weggehoond. Onder studenten zal een Republikeinse kandidaat van het type Trump of Bush nooit de nieuwe Amerikaanse president worden, maar wat verklaart het politieke succes van Trump? De man die als een Republikeinse olifant door de Amerikaanse porseleinkast dendert.

Het voornaamste verschil tussen Amerika en Nederland is voor mij de politieke correctheid. In de Verenigde Staten voert dit door tot in vriendschappelijke relaties en is het verworden tot volksobsessie nummer 1. Natuurlijk begrijpen wij dat je the N-word (als blanke) niet gebruikt kan worden. Natuurlijk begrijpen wij dat je mannen, vrouwen en transgenders als gelijkwaardig behandelt. En natuurlijk begrijpen wij dat je mensen met een andere geaardheid op een respectvolle manier benadert. In Amerika wordt dit tot in het obsessieve benadrukt en nageleefd. Nu zijn dit drie voorbeelden die ook in Nederland als normale omgangsnormen worden gezien, maar hier is niet alles offensive. Simpelweg je mening geven, wordt in de VS gauw gezien als offensive (aanstootgevend), passive aggressive of zelfs als micro-aggression. Passive aggressive gedrag is het niet aankaarten van een probleem, maar je wel negatief gedragen tegenover de persoon waar je een probleem mee hebt. Bijvoorbeeld je muziek hard zetten terwijl de huisgenoot die voor de zoveelste keer de afwas niet doet, moet leren voor een herkansing. Micro-aggressions zijn opmerkingen of gedragingen die niet per se negatief klinken, maar wel een enigszins negatieve bedoeling hebben. Deze komen vooral voor als etnische discriminatie. Een voorbeeld is “Wist je dat jij je helemaal niet gedraagt als een normaal donker persoon?”. Dit zijn absoluut vervelende omgangsvormen en horen niet in een normale samenleving thuis. Hierbij moet ook de kanttekening gemaakt worden dat Amerika een veel grotere diversiteit kent dan Nederland waardoor deze negatieve omgangsvormen veel vaker voorkomen. Het probleem is echter dat er obsessief wordt omgegaan met deze termen, waardoor een overgevoelige samenleving gecreëerd wordt.

Tijdens het vak Sociology of Religion verklapte de professor de clou van een video, omdat hij wilde peilen of studenten hier misschien emotioneel op zouden reageren. Die mensen konden het lokaal dan verlaten. Mijn vraag was direct: hoe denken die mensen te reageren als deze situatie zich voordoet in het ‘echte leven’? Niemand die ze dan waarschuwt. Er kwam geen antwoord op, anders dan dat het klaslokaal een veilige omgeving moest zijn. Dat was niet mijn punt. De politieke correctheid in de Amerikaanse samenleving is uitgegroeid tot een cluster aan taboes. Een politieke discussie betekent op eieren lopen, omdat iemand zomaar ineens offended kan zijn. Nogmaals, ik ontken niet dat het een diverse samenleving is met een sterk racistisch verleden en dat er uitdagingen bestaan die wij in Nederland in mindere mate kennen. Ik constateerde echter wel dat de obsessieve politieke correctheid afbreuk doet aan de mogelijkheid tot het hebben van een goede discussie, of zelfs een goed gesprek. Het is onmogelijk om het beestje bij de naam te noemen en juist dat is wat Trump wel doet.

Trump maakt gebruik van een sentiment dat onder een groot deel van de Amerikaanse bevolking heerst. Het sentiment dat politici té politiek correct zijn, dat de samenleving té politiek correct is en dat de mensen weer willen horen waar het op staat. Zijn boodschap: Make America great again, wordt gretig overgenomen door zijn aanhangers. Hierbij maakt het blijkbaar niet uit dat Trump groepen mensen stelselmatig discrimineert, groepen buiten wil sluiten, Amerika nóg meer voor de rijken maakt en geen enkele politieke ervaring heeft. De Amerikaanse bevolking snakt zo erg naar het benoemen van de werkelijkheid dat voorbij wordt gegaan aan wrede uitlatingen van Trump.

Het is als een kind dat een enorm slecht grapje maakt, je lacht erom uit fatsoen en het kind maakt het grapje een paar keer vaker: plaatsvervangende schaamte. Bij Trump leek het ook zo te gaan. Zijn uitlatingen werden hoe langer, hoe gekker. De Republikeinse olifant genaamd Trump werd groter en groter. De porseleinkast stond nog amper overeind. De afgelopen periode is het rustig geweest omtrent de voorverkiezingen. Een paar kleinere staten hebben gekozen en de uitslagen waren duidelijk: geen Trump. De leiders van de GOP, Grand Old Party (Republikeinen), willen Trump ook absoluut niet als leider en zijn momentum lijkt op tijd voorbij te zijn. Het waren echter wel kleinere staten en Trump zelf lijkt zich niet zo druk te maken. Het wordt dus afwachten of Republikeins Amerika Trump als kandidaat naar voren schuift of dat anders wordt beslist. Ik hoop dat de opkomst van Trump in ieder geval één goed ding zal veroorzaken: minder politieke correctheid en meer realiteit.

De komende maanden zijn er nog voorverkiezingen in 22 staten. Vandaag is de staat New York aan de beurt. Voor een compleet overzicht van voorgaande en aanstaande voorverkiezingen klik je hier

image sources

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *