Klapvee

Er zijn dagen dat ik achter de computer zit, facebook afstruin en mij afvraag wat ik in godsnaam nog op dat medium doe. Natuurlijk, er staan genoeg amusante dingen op. Je kan foto’s bekijken, lachen om filmpjes en volgen wat vrienden doen in het dagelijks leven(soms zo gedetailleerd dat ik weet wat mensen eten, hoe ze op de fiets zitten of hoe ze hun haar hebben gedaan). Toch is er nog iets wat mij erg stoort op sociale media, waar ik mij over blijf verbazen. Niet alleen het fenomeen zelf, maar ook dat het nog nooit openlijk in twijfel is getrokken en nog steeds een groot podium heeft op social media: de zogenaamde ‘klapfilmpjes’.

U kent ze vast: de filmpjes met titels als ‘meisje klapt jongen op zijn muil’, ‘nerd wordt geslagen maar maakt comeback’ of ‘gasten gaan op de vuist om chick’. Pakkende titels waar zelfs J. K. Rowling haar zelf bij zo afvragen of ze niet beter te rade had kunnen gaan bij deze poëten voor de titels van de Harry Potter serie. In deze filmpjes zijn we getuige hoe de crème de la crème van Nederland op redelijk, doch constructieve wijze serieuze conflicten oplossen. Ik bedoel: ik zou me ook geen raad meer weten als een van mijn vrienden met het zelfde Gucci handtasje als ik zou aankomen!

De ‘conflictresolutie voor dummies’ wordt ook altijd in de zelfde setting gedaan: op straat vlakbij een school of buurthuis, een grote groep ‘vrienden’ en twee subjecten die als gladiatoren elkaar te lijf moeten gaan. Er zit altijd ook een goede opbouw in deze Arthouse filmpjes: er worden wat woorden gewisseld die ik liever niet noem, de subjecten worden opgejut en er worden klappen en schoppen uitgedeeld. Klaar. Simpele formule waar wij dan met z’n allen naar kijken.

Ik ben me er zeker van bewust hoe moralistisch ik moet klinken momenteel. Met een zalvend en cynisch toontje de fightclub 2.0 afkraken. Toch zit er wel degelijk een gedachte achter dit verhaal. Ik vraag mijzelf af wat voor trend we nu weer te pakken hebben? Moeten we bij het minste of geringste met elkaar op de vuist gaan, het filmen en de publieke opinie op Facebook als een Romeinse keizer laten beoordelen wie er nou eigenlijk in zijn recht staat? Waarom bieden wij in Nederland een podium aan dit soort idioterie? Waarom blijft er een soort stimulans bestaan om dit soort filmpjes op te nemen?

Ik vind het ronduit beschamend dat wij in ons land van democratie, vrijheid en wederzijds respect, ons laten verleiden tot de uiting van oerdriften die niet meer van deze tijd zijn. Het is niet meer van deze tijd om dit soort filmpjes en de mensen erin een podium te bieden. In een jaar waarin we meer dan ooit beelden van afschuwelijke daden van geweld onder ogen hebben gekregen, zouden wij als ‘weldenkende’ Nederlanders toch moeten beseffen dat we dit afkeuren. Uiteraard besef ik mij dat we publicatie niet kunnen verbieden op Facebook, maar uiteindelijk zijn wij degenen die het filmpje aanklikken en bekijken. Laten we 2016 gebruiken als een jaar waarin we ons misschien meer gaan afvragen wat wel en wat niet een podium moet krijgen op Sociale Media.

Max Schwering is student Internationale Betrekkingen en Rechtsgeleerdheid. Hij is oud-voorzitter van de JOVD Groningen.

image sources

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.