Amerikanen en hun politici – alles of niets

In Amerika kan alles, tenminste, dat imago had ze een halve eeuw geleden. Iedereen kan rijk worden, iedereen kan het maken. Amerika is het land van de onbegrensde mogelijkheden. Met koelkast en kleuren-tv pronkt Henk de emigrant richting zijn achtergebleven familie in de Achterhoek. Maar hoe staat het nu met de kleinkinderen van Henk: Heather en Michael? Wat stemmen zij?

Michael weet wel wat onbegrensde mogelijkheden zijn, hij stopt met zijn pick-up truck bij een drive-in van Mac Donalds, en bestelt eten en drinken. Hij krijgt een liter cola – kleiner is er niet – en een dubbele cheeseburger. De Amerikaan is in alles overdadig, en dat is terug te zien in het lichaamsgewicht. Heather zit in de woonkamer. Ook zij weet wat comfort is; er staat een enorme TV in de woonkamer en ook een koelkast. De koelkast heeft een ijsklontjes machine ingebouwd. Als de koelkast leeg is kan ze per applicatie op de telefoon boodschappen laten bezorgen. Ze hoeft enkel nog naar de voordeur te lopen. Op een kleine bank die zij in haar eentje bezet, kijkt ze tv.

Op tv is alles nep, verzadigd van simpele retorica, omdat de gemiddelde Amerikaan een concentratiespan van 3 minuten heeft. Om deze korte concentratiespan te overbruggen, wordt zelfs sport per enkele minuten onderbroken om de mensen te indoctrineren met reclame van Starbucks, Apple, en politici.

The Winner takes it all! Deze woorden passen meer bij Amerikanen dan bij wie dan ook. Als CEO van een groot bedrijf verdien je gemiddeld 280 keer het gemiddelde salaris van hun werknemers. Bovendien hoeft de CEO percentueel amper meer belasting te betalen. Maar ook in de politiek zie je dit fenomeen terugkeren: de kandidaat die de meeste stemmen in een bepaalde staat vergaart kan alle kiesmannen naar het kiescollege sturen.

Het federale Congres bestaat uit het huis van afgevaardigden en de senaat, 435 en 100 zetels respectievelijk. Het huis is verdeeld door de staten naar verhouding van hun inwonertal, de senaat niet. Elke staat stuurt twee senatoren die zes jaar aanblijven. Elke 4 jaar wordt in het najaar een president gekozen, die de regering samenstelt.

Door het alles of niets karakter van de verkiezingen, is er geen kans voor kleine partijen. Een stem op een partij die geen kiesmannen kan sturen is immers een verloren stem. Hierdoor zijn over het algemeen in elke staat maar twee partijen van significatie: de Democraten en de Republikeinen. Gevolg van deze vormgeving is dat de politiek alleen gedijt bij polariteit. Genuanceerde verhalen komen niet aan; en tezamen met de Amerikaanse concentratiespan van 3 minuten verwordt de politiek een verbale schermwedstrijd met losse woorden of zinnen als ‘Yes we can!’, ‘Hope!’, ‘Lower taxes!’, of ‘No more socialism!’.

Michael gaat Rand Paul stemmen. Paul is een libertariër binnen de Republikeinse partij, die een vlaktaks van 17% voorstaat. Verder is Paul tegen vervolging wegens wiet gebruik, en tegen alle vormen van wapenregulatie. Bovendien vindt Paul homohuwelijk een persoonlijke belediging. Heather gaat Hillary Clinton stemmen. Hillary is een democraat, voorstander van Obamacare, en voorvechter voor de positie van vrouwen om zowel een carrière te kunnen maken als voor kinderen te kunnen zorgen. Verder wil ze meer groene energie, ook om de olie import te beperken.

image sources

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *