Imagined distances? Imagined differences?

Er liggen slechts 6205 kilometers tussen Amsterdam en Washington, maar ik realiseer me eens te meer dat deze afstand eigenlijk groter is. De vraag is natuurlijk: wat is afstand in absolute zin? Natuurlijk zijn de 6205 kilometers een absoluut getal, maar de impact van afstand kan verschillen. Twee honderd jaar geleden was deze afstand enorm vanwege de reistijd en communicatie verliep langzaam. Tegenwoordig vlieg je in acht uren naar de Oostkust terwijl Skype de communicatie vele malen gemakkelijker maakt.Beide culturen worden aangeduid als ‘Westers’ en hiervoor valt uiteraard ook wel degelijk wat te zeggen. (Ik besef mij dat het gebruik van het begrip ‘cultuur’ in dit stuk vele simplificaties bevat). Echter, bijna 239 jaar na de Amerikaanse Onafhankelijkheid blijken de verschillen met betrekking tot vele alledaagse zaken enorm.

Een van de beste voorbeelden is de eetcultuur. Op Capitol Hill heb je elke dag wel de mogelijkheid om een zogenaamde ‘luncheon’ bij te wonen. Dit is een bijeenkomst met sprekers waarbij er tevens lunch geserveerd wordt. Op het eerste gezicht is hier natuurlijk niks mis mee, maar wanneer de spreker praat over massamoord of medicatie bij weeskinderen (en er naast mij iemand ongegeneerd zit te smakken) voel ik me toch niet helemaal prettig. Ik kijk rond en kan me niet onttrekken aan de gedachte dat de helft van de mensen in de zaal er niet alleen is voor de spreker. Deze mensen lijken aanwezig te zijn voor een gratis lunch en verdelen hun aandacht voorzichtig tussen de iPhone en een sandwich. Een ieder is natuurlijk vrij om gebruik te maken van deze gelegenheden en een gratis lunch veilig te stellen. Ik houd het meestal bij een flesje water en een koekje. Het voelt gewoonweg onbeleefd om te eten terwijl iemand anders een betoog aan het houden is over een serieus onderwerp. Ondanks dat ik geen onomstotelijk bewijs kan leveren zie ik dit als een onderdeel van een sterk verschillende eetcultuur.

Dan vergeet ik nog bijna te melden dat het ook de normaalste zaak van de wereld is om een aantal koekjes mee te nemen aan het einde van de bijeenkomst. Het past allemaal in een cultuur waar overvloedige aanwezigheid van eten op elk willekeurig moment van de dag de standaard is. Een van de effecten is dat ik me op dergelijke momenten sterker verbonden voel met Europa. Een observatie die wellicht enige relevantie heeft in deze dagen van Euroscepsis. Dit betekent echter niet dat er geen verbondenheid is met Amerikanen. Op vele gebieden kunnen we elkaar heel goed vinden en trans-Atlantische samenwerking is van cruciaal belang.

Mijn punt is dat je de Amerikaanse cultuur eigenlijk niet kunt benaderen met een Europese moraal. Sterker nog, om Amerika echt te beleven moet je deze Europese bril afzetten en je overgeven aan de Amerikaanse cultuur. Je bent dan niet slechts een buitenstaander die kritisch kijkt, maar je maakt het zelf mee. Is dit niet de enige manier waarop je de originaliteit en intrinsieke waarde van de Amerikaanse cultuur kunt herkennen? Laat ik de vraag scherper stellen: Wie geniet er meer vrijheid? De Europeaan die zich gebonden voelt aan allerlei normen met betrekking tot het dagelijks leven of de Amerikaan die een interessante bijeenkomst vluchtig combineert met een sandwich en de Facebook updates van zijn of haar vrienden. Voor mij is het denk ik een kwestie van het vinden van de juiste balans.

image sources

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *