“Ik ben niet alleen buschauffeur, ik ben ook een beetje maatschappelijk werker!”

Het is een frisse, maar zachte novembermiddag in Zeist als ik de bus richting Amersfoort Centraal pak. Althans, dit denk ik te doen. Na ruim een half uur onderweg te zijn, raadpleeg ik de app voor het openbaar vervoer op mijn telefoon en bekijk mijn routeplanner. De tijden komen niet overeen met de tijden in de bus en ik weet direct wat er aan de hand is. Juiste halte, juiste lijn, verkeerde richting. In plaats van naar Amersfoort Centraal brengt mijn misstap mij naar Wijk bij Duurstede. Aldaar vraagt de buschauffeur waar ik nou eigenlijk heen moet. Vanaf dat moment begint een lange, maar waardevolle reis.

“Er zijn veel domme mensen op deze wereld, maar dit…” zegt de goedlachse buschauffeur tegen me terwijl hij zijn sigaretje opsteekt en ik even de benen strek op het centrale busstation van Wijk bij Duurstede. Lichtelijk gegeneerd geef ik toe dat een avondje stappen de oorzaak is voor mijn onoplettendheid. De buschauffeur lacht en  het gebruikelijke gepraat over koetjes en kalfjes begint. Voor mij is het de kans om wat meer te ontdekken over dit alledaagse, maar mysterieuze beroep. Want wat weten we eigenlijk over buschauffeurs? Behalve dat we chagrijnige, maniakale chauffeurs en Shandrick uit Enschede allemaal kennen, helemaal niks.

Ik ben benieuwd hoe lang hij al achter het stuur van “zijn” bus zit en vraag het hem. Vanaf het moment dat hij over zijn beroep mag vertellen, begint het glunderen en zal het niet meer eindigen. “Vandaag ben ik begonnen om half zeven, maar als je echt wilt weten hoe lang: 38 jaar en volgend jaar stap ik definitief af”. Als we de bus weer instappen, vraagt hij of ik niet voorin wil gaan zitten, lijkt hem gezellig. Omdat ik weet dat de reis voor mij nog heel lang gaat duren en een buschauffeur met 38 jaar ervaring waarschijnlijk erg mooie verhalen heeft, pak ik haastig mijn tas en neem voor in de bus plaats.

“Ja, het is een geweldig beroep, moet je kijken *wijst gelukzalig naar zijn instrumentarium*, ik kan me nog precies mijn eerste dag herinneren”. De ene halte wordt de bus wat voller, de andere halte raakt de bus wat leger. Elke klant wordt met een even joviale goedemiddag begroet. Hij vervolgt zijn verhaal over zijn carrière als buschauffeur. “Ooit ben ik begonnen als schilder. Eigen bedrijf gestart, maar toen iemand het na 4 jaar over wilde nemen, was ik blij dat ik eraf was. Daarvoor heb ik 7 jaar in dienst gezeten, daar heb ik alle rijbewijzen gehaald. Voor 23,50 gulden heb ik ze om kunnen zetten naar algemeen geldende rijbewijzen. Geen geld toch?! Toen ik na mijn schildersbedrijf de vacature voor buschauffeur zag, aarzelde ik geen moment”. Het gebeurt niet vaak dat je iemand tegen komt die zelfs na 38 jaar nog zo geniet van zijn werk en ook elke dag met plezier naar het werk gaat. “Ik heb natuurlijk ook wel eens een mindere dag, maar daar hoeven mijn klanten geen last van te hebben. Je groet op een dag wel meer dan 200 mensen en ook al groeten er maar 20 terug, het hoort erbij. Ik word er niks chagrijniger om. Ik verschijn met een glimlach op mijn werk en wil elke dag weer met een glimlach vertrekken. Mijn doel is om ook de mensen een fijn én veilig gevoel te geven. Ik heb gelukkig nog nooit last gehad van geweld.”

Als buschauffeur hoef je niet te klagen over je sociale contacten. Van relatieverzoeken tot gesprekken over huwelijksproblemen, alles heeft hij meegemaakt. “Mensen komen vaak bij je en vragen waar en hoe ze moeten overstappen, dan is het ijs al gebroken”. Hij krult even zijn grote grijze snor en poetst zijn kleine zonnebril als we lang voor rood staan. “Als ze vaker bij je in de bus zitten, ontstaat er voor hen een band. Ik heb wel eens een mevrouw gehad die vroeg of ik al verkering had. Gekscherend zei ik toen nee, waarop zij vroeg of we geen setje konden worden. Ja, dat zijn leuke dingen. Als buschauffeur kun je met heel wat vrouwen de koffer in duiken!”. Maar mensen komen niet alleen bij hem voor romantische aanzoeken. Serieuzere gesprekken maakt hij ook wel eens mee. “Even geleden stond er een meneer bij me, helemaal in zak en as. Het liep niet lekker met zijn vrouw. Dan probeer je die man toch even een hart onder de riem te steken. Eigenlijk ben ik niet alleen buschauffeur, ik ben ook een beetje maatschappelijk werker. Dat maakt mijn werk nog weer een extra stukje leuker”. Over zijn privéleven is hij erg kort, maar de levensvreugde druipt ervan af. “Ik kom straks om half vier thuis. Dan kook ik vast lekker en als mijn vrouw thuis komt, zet ik het weer aan. Kunnen we gezellig samen eten. We werken allebei fulltime. Gelukkig kan mijn vrouw veel vrij krijgen en heb ik wel eens een lang weekend vrij. Dan nemen we de sleurhut mee, zetten we de fietsen achterop en gaan we lekker genieten van de natuur in Friesland of de Achterhoek”.

We zijn inmiddels weer in Zeist en ik ben terug waar ik anderhalf uur eerder ook was. Voor de buschauffeur is het de laatste halte, voor mij nog lang niet. Hij bedankt mij voor de gezelligheid, wenst me veel succes met mijn studie en een goede reis. Er verschijnt een nieuwe buschauffeur die qua werkplezier nog niet in de schaduw mag staan van de man die mij anderhalf uur door de regio Utrecht heeft gechauffeerd, maar ik zal het toch een half uurtje met hem uit moeten houden. Op het moment dat ik deze laatste regels typ, rolt mijn trein station Groningen binnen. Het is mistig, koud en waarschijnlijk wacht er een haastig rijdende Groningse buschauffeur op me. Kon ik nog maar even in lijn 56 zitten op weg naar Amersfoort CS.

image sources

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.