Dieren zijn geen producten!

Waarom moeten dieren een reis van soms wel 24 uur ondergaan om in het buitenland geslacht te worden om als vlees weer terug te komen naar Nederland? Schoolvoorbeeld: de parmaham uit Italië. Productiedieren worden gezien als kilo’s, als product en zodoende als geld. De eis dat er niet meer dan 42 kilogram vleeskuiken per vierkante meter stal mag worden gehouden geeft al aan hoe men tegenwoordig over dieren denkt. Dit lijkt mij een instelling die niet meer van deze tijd is.

Een liberaal streeft naar zoveel mogelijk vrijheid voor het individu, zolang hierbij de vrijheid van anderen niet beperkt wordt. Dat die ‘anderen’ ook dieren kunnen zijn wordt door de meeste mensen niet geaccepteerd. Mensen hebben zich dieren toegeëigend. Maar hoe ver gaat dit eigendomsrecht? Vroeger was het houden van dieren nodig om te voorzien in de eerste levensbehoeftes, maar tegenwoordig is een dier voornamelijk handelswaar en een productiefactor geworden. Veel dieren worden puur en alleen gehouden voor het financiële gewin. Dat dit op gespannen voet staat met het dierwelzijn laat zich raden. Een dierhouder die probeert zijn dieren zo natuurlijk en diervriendelijk mogelijk te houden, heeft door de marktwerking direct een slechtere concurrentiepositie. Het kleiner huisvesten van varkens is namelijk goedkoper en het sneller laten groeien van vleeskuikens is efficiënter.

Ook al zijn liberalen voor de marktwerking, wij moeten niet toestaan dat dit ten koste gaat van het welzijn en welbevinden van een ander! En ja, in mijn ogen kan die ander ook een dier zijn. Een dierhouder moet niet alleen dierenleed voorkomen, maar moet ook zorgen voor een diervriendelijke manier van  houden van dieren. Dat heet verantwoordelijkheid. De mens heeft, simpelweg omdat zij kan nadenken, beslissen en plannen, plichten tegenover dieren.

Ik ga nog een stapje verder: niet alleen de dierhouder heeft verantwoordelijkheden, ook de consument zou zich bewust moeten zijn van het leed dat achter die ene frikadel schuil kan gaan. Door selectief te kopen kan de consument bepalen wat er op de markt komt en vooral wat er uit de schappen verdwijnt. Als de consument in staat is om hier diervriendelijke keuzes te maken dan is extra overheidsingrijpen niet nodig. Ik vrees echter dat de consument deze verantwoordelijkheid niet neemt en dat het onvermijdelijk is dat de overheid nog meer regels gaat stellen met betrekking tot de leefomstandigheden van productiedieren. Niet erg liberaal, maar wellicht onvermijdelijk.

Een dier is geen mens, maar dat betekent niet dat de belangen van een dier minder zwaar wegen dan die van de mens. Zij kunnen ook pijn, stress en angst ervaren. Het erkennen van rechten voor dieren betekent niet dat dieren daarmee onmiddellijk gelijkwaardig zijn aan de mens, maar wel dat hun leven zo prettig mogelijk wordt. Ook productiedieren hebben rechten. Ook deze dieren moeten gewoon dier kunnen zijn. Het zijn geen producten!

“Zolang mensen denken dat dieren niet kunnen voelen, zullen dieren voelen dat mensen niet kunnen denken” 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *